Մտածենք մեր մասին

Ասել, որ աշխարհը խառն է՝ նույնն է, որ ոչինչ չասել:

Այսօր աշխարհը եռացող կաթսայի է նման, որտեղ եփվում, բնականաբար ֆիզիկական փոփոխության է ենթարկվում այն ամենը, ինչը լցվում է այդ կաթսայի մեջ:
Բնականաբար, բումերանգն էլ իր գործն է անում:

Մեղքի քարավանն է աշխարհով մեկ շրջում,
Եվ ուղտերը հերթո՜վ դռներին են չոքում,
Մոռացել են՝ ինչպես երես էին թեքում,
Երբ աշխարհի վերջն էին մեր բաց գլխին բերում:

Դիմակ էիր քաշել քո դեմքին անհաղորդ․
Հիվանդ ձևանալդ արդարացում չունի,
Վաղանցուկ չէ ցավն այս․ Կդիմանա՛նք, անցորդ,
Գնացի՞ր քո ճամփան՝ դիմավորի՜ր ուղտիդ:
Քեզ ասելիք չունենք․ Մեր իշխողն՝ անառակ,
Խրախճանքի մեջ է բոշեն՝ փաշա՜ դառած,
Մեր վարքով ակամա ինքնասպանվող դառանք,
Ասպարեզ են մտել վհուկ ու սատանա:
Աշխարհից ի՞նչ ուզենք, երբ․․․ քարացել ենք մենք,
Երբ վարքագիծ չունենք նորմալ, մարդավայել,
Աղբի նման նետված սուրբ մասունքներ ունենք:
Ցնորվե՜լ ենք․․․ Այս ի՜նչ աշխարհացունց դավ է:
Մեր շունչը հևոց է․․․ և լռությունը մեր՝ քար,
Եվ նմանվել ենք մենք կաղնու ճյուղակոտոր,
Պատվազուրկ մի ոհմակ հռհռու՜մ է անարգ,
Սրբավայրում, ահա՝ շքահանդես լրբոց․․․
Գուցե լռում ենք, որ․․․ կախվածի տան մասին
Գիտենք․․․ Դե, չեն խոսում պարանների մասին,
Բայց․․․ օդում ճոճվողին ինչու՞ փրկող չկա,
Է՜հ, բա՜ն չեմ հասկանում․․․ Ա՜խ, Աստված է վկա․․․
Մահից սոսկալի է անպատիվ ապրելը,
Գուցե ամոթի՞ց են ազգերը վերացել:
Դառնանք՝ մարդահավաք-զորահավա՜ք կանչենք,
Պատվով մարդն անմահ է․․․ Եկեք պատվով ապրե՜նք:

Անահիտ ՍԱՀԱԿՅԱՆ
06․02․2022

Մեկնաբանություններ